Psychose
Het is een water, water woest
dat ik nu menigmaal doorzwommen heb.
Een zee waarin geen reddingsboei mij wenkte.
Een ruwe zee, gevaren-vol
het dondert er en bliksemt.
De kapitein, de storm, het zinkend schip, de drenkeling
ik was het al in èèn
ik hoor nog steeds het breken van de masten.
Vrede zij dank
ontving mij toch
zwaar, uitgeput
van d'andere kant de oever.
En zie,
hoewel het benenwerk soms nog te wensen overlaat
voorzagen mij deze tochten
ven hele sterke armen
en een groot, warmkloppend hart.
Simone Wils
07-01-2010
| 
